• Economie

Cultureel erfgoed is een belangrijke economische factor. Cultuurhistorische kwaliteit leidt al snel tot een hogere marktwaarde. Ook biedt cultuurhistorie grote mogelijkheden voor recreatie en toerisme, en dat niet alleen voor toeristen uit het buitenland.

• Beleid
• Sociaal en Maatschappelijk

Een tweede, binnen het cultuurhistorisch beleidsveld minder gehoorde mogelijkheid om meer draagvlak voor de doelen en middelen van het beleid te krijgen, is het beleid van de overheid te laten aansluiten op de wensen van de burgers met betrekking tot de door hen gewaardeerde cultuurhistorie.

• Gebied en Ruimte
• Sociaal en Maatschappelijk

Duineveld bevraagt de volgende veronderstelling: “De aanwezigheid van cultuurhistorie wordt binnen het cultuurhistorisch beleidsveld, in de daarbinnen geproduceerde rapporten en nota’s, overwegend gelegitimeerd met positieve argumenten over het maatschappelijk nut daarvan. Cultuurhistorie zou de ruimtelijke kwaliteit verbeteren, de ruimtelijke variatie verhogen en de identiteit van plekken versterken. Cultuurhistorie zou ook de sociale identiteit en daarmee de sociale cohesie van een nieuw te ontwikkelen gebied kunnen verbeteren. Het zou een antwoord zijn op de toenemende schaalvergroting en uniformiteit van het landschap en de voortschrijdende globalisering.” Duineveld betoogt dat de veronderstelling dat cultuurhistorie bijdraagt aan de ruimtelijke kwaliteiten, ruimtelijke variatie, versterking van plekken, en verbetering van sociale cohesie bewaarheid kan worden mits die cultuurhistorie een representatie is van hetgeen burgers als zodanig beleven en waarderen, en niet (alleen) die van de professionals. Duineveld gaat daarvoor in zijn onderzoek in op de manier waarop beleving en waardering tot stand komen. Hij stelt dat instituten zich bewust moeten zijn dat die totstandkoming verschilt per groep (professionals en niet professionals). Een keuze voor het behoud van een bepaalde verhaallijn betekent per definitie het naar de achtergrond drukken van andere verhaallijnen en waarheden.

• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

Benjamin’s attitude to such traces, which is similar in some respects to Ruskin’s appreciation of the architectural detail as an embodiment of those who made and used the building, has licensed a contemporary attitude towards building materials in which it is common to find memory located in a wall surface or chipped paintwork or some other material trace or fragment. Memory is understood in these instances to be a presence as if an older discourse locating memory in the structures of the human form has now been transferred to the structures made by humans.

• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

Monuments are usually paid for or at least sanctioned by the state and represent what must be remembered according to established power, although they can also stand for challenges to that power. Monuments can themselves often be subject to memory-wiping operations by insurgent groups (such as the destruction of the Vendôme Column by the Paris Commune) or, most obviously, if they offend the sensibilities of a newer regime.

• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

If memory obeys periods, then urban memory in the traditional city, as Anthony Vidler has suggested, was ‘that image of the city that enabled the citizen to identify with its past and present as a political, cultural and social entity’. In such a city, monuments functioned by metaphorical tropes to remind the citizenry of their relation to past deeds and events and to indicate their relation to utopia. Memory was thus a rhetorical form whose patterns were mapped across spaces and objects.

• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

Identity, it follows, is the sum of all the traces in the city but likewise if development sweeps buildings away then memory loss and identity crisis threaten and the city loses its typology (its memory forms), and can no longer act as a kind of guide or exemplar for the people living in it.

• Gebied en Ruimte
• Sociaal en Maatschappelijk

Memory, for Halbwachs, bound groups of people together, recharging their commonality by reference to the physical spaces and previous instances, often a founding moment, of that collective identity. But clearly the collective nature of Halbwachs’s memory made it amenable to the collective spatiality that is the city. These specific resonances with the city are clear in the following passage: When a group is introduced into a part of space, it transforms it to its image, but at the same time, it yields and adapts itself to certain material things which resist it. It encloses itself in the framework that it has constructed. The image of the exterior environment and the stable relationships that it maintains with it pass into the realm of the idea that it has of itself. (…) A city remembers through its buildings, Rossi argues, so the preservation of old buildings is analogous with the preservation of memories in the human mind.

• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

De vier waarderingsbronnen vorm, functie, informatie en vertrouwdheid bepalen samen wat er met een oud gebouw moet gebeuren. Soms kunnen ze botsen. Zo vonden veel mensen dat een lelijk oud gebouw wel afgebroken mocht worden en vervangen door een mooi modern gebouw (het vorm-criterium). Vertelde je dan dat dat gebouw het laatste in zijn soort was en een voorbeeld van een bepaalde bouwstijl en historische periode (het informatie-criterium), dan mocht het toch blijven staan - niet omdat het daardoor mooier werd, maar omdat het een maatschappelijke waarde kreeg. De persoon bleef het lelijk vinden, maar het werd waardevol voor de gemeenschap en dat argument was sterker dan persoonlijke smaak. Een voorbeeld is de bibliotheek van Den Bosch. Dit gebouw vonden veel geinterviewden lelijk en wat hen betreft mocht het worden afgebroken. vertelde je echter dat het een oudemannenhuis was geweest en een stuk verleden van Den Bosch, dan kreeg het waarde voor de stad en mocht het blijven. Maar het bleef lelijk!

• Gebied en Ruimte
• Ontwerp en Gebouw
• Sociaal en Maatschappelijk

Mensen hebben geen weerstand tegen verandering, wel tegen verlies aan belevingskwaliteit. Zij zien zowel hun natuurlijke als hun cultuurlijke omgeving als een levend geheel, en inherent aan leven is groei en ontwikkeling. Dit impliceert dat een omgeving het vermogen tot verandering moet hebben, zich moet kunnen aanpassen aan de eisen van de tijd. Ook nieuwe omgevingen kunnen belevingskwaliteiten hebben, alleen op een nieuwe manier vormgegeven.

• Duurzaamheid
• Economie

Readapting obsolete urban assets (e.g., buildings, land, infrastructures) for new uses helps to minimize urban waste and maximize the value of finite resources.

• Economie

Buildings can be used to house more than one economic activity. Consequently, when a building becomes obsolete in one use it may still be profitable in another with lower operating costs.