Een bijzonder moment voor Monique Abraham – Goldfinger. Voor het eerst bezocht zij samen met haar oom en echtgenoot het Quarantaineterrein in Rotterdam. Dit was de plek waar haar grootouders en haar vader een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog tijdelijk verbleven, toen zijn na een vreselijke omzwerving door Europa de genocide eindelijk ontvlucht waren.
In totaal kregen 36 Joden in 1948 toestemming om naar Nederland te komen. Zij waren allen Poolse Joden die na terugkeer uit Russische internering in Polen hun huis niet meer terugvonden, omdat het was verwoest, dan wel ingenomen door andere Polen. De in Polen achtergebleven familie van de overlevenden was voor het grootste deel vermoord in de Nazi-concentratiekampen en Polen was bovendien aan de Russische zijde van het (latere) IJzeren Gordijn terecht gekomen. In Polen hadden deze mensen niets meer te zoeken.
Een kleine groep mocht naar Nederland komen – vooral omdat het vakmensen waren, waarvan werd verwacht dat ze snel in eigen middelen konden voorzien, zo lijkt het. Monjek Goldfinger (Monique’s opa met displaced persons number 243316), Paula Goldfinger-Stajner (D.P. nr 243317) en Monique’s vader, de peuter Joelek (D.P. nr 601610) kregen in het Zusterhuis kamer 13 toegewezen. Bijna alle gezinnen trokken binnen een paar maanden door, maar de grootouders van Monique bleven als enige in Nederland.
Joelek Goldfinger kreeg eenmaal volwassen een baan in een fruithandel, die kantoor hield aan de Nieuwe Maas. Zijn hele leven zou hij vanuit de kantoorflat naar de overzijde van het water wijzen naar het strandje van het Quarantaineterrein waar zijn leven in Nederland was begonnen.. en toch nam hij zijn kinderen er nooit mee naar toe. Voor Monique en haar oom – de broer van Joelek – een indrukwekkend moment om nu een kijkje te kunnen nemen in het Zusterhuis, dat er tot haar verrassing nu nog ontzettend authentiek uitzag. Zelfs een nummerbord hing er nog, waarvan we aannamen dat het voor sleutels van kamers of bewoners was. Waar feitelijk de kamer was waar de familie in 1948 verbleef, konden we tijdens het bezoek helaas niet reconstrueren, maar dat maakte Monique niet uit: “Om deze plek zoals hij nu is te kunnen bezoeken, betekent voor mij al heel veel”.
